Goście Festiwalu

GOŚCIE FESTIWALU EUROPEJSKI POETA WOLNOŚCI 2020

Ramy Al-Asheq – mieszkający w Berlinie poeta, dziennikarz i kurator syryjsko-palestyńskiego pochodzenia. Opublikował 5 zbiorów poezji w języku arabskim. Bośniackie, czeskie, angielskie, francuskie, niemieckie, kurdyjskie, polskie i hiszpańskie przekłady jego tekstów opublikowane zostały w ramach antologii oraz magazynów literackich. Jego utwory adaptowano na pieśni, przedstawienia czy dzieła sztuki. W 2014 r. Al-Asheq opublikował swój pierwszy tom poezji w języku arabskim, po czym zaproszony został do wzięcia udziału w niemieckim programie rezydencyjnym Heinrich-Boell-haus Langenbroich. W kolejnym roku otrzymał nagrodę literacką Al-Qattan Foundation w Ramallah. W 2017 r. zainicjował działanie niemiecko-arabskiego magazynu kulturalnego FANN oraz rozpoczął współpracę z berlińskim Literaturhaus jako kurator. Jest współzałożycielem i dyrektorem odbywającego się w Berlinie festiwalu Arabisch-deutschen Literaturtage. Od 2018 r. współpracuje z berlińską Akademią Sztuk Pięknych; w tym samym roku zdobył również dwa stypendia rezydencyjne – Künstlerhaus Lukas (Arenshoop) i Künstlerdorf Schöppingen. W 2019 r. opublikował swój pierwszy tom poetycki w tłumaczeniu na język niemiecki (tłum. Lilian Pithan). W 2020 r. ukażą się jego pierwsze zbiory poezji w przekładzie na język angielski: „My Heart Became a Bomb” (tłum. Levi Thompson) oraz „NO One Noticed When You Died” (tłum. Isis Nusair). W styczniu 2020 r. Al-Asheqowi przyznano stypendium rezydencyjne w Academie Schloss Solitude.

Samantha Barendson (ur. 1976 r.) – francuska, włoska i argentyńska poetka, która urodziła się w Hiszpanii, dorastała w Argentynie i Meksyku, by ostatecznie zamieszkać we francuskim Lyonie. Podobnie jak sama Barendson, jej twórczość podróżuje między językami i niekiedy angażuje się w twórcze odkrywanie i przetwarzanie. Autorka poezji, ale również sztuk teatralnych. Lubi pracować z innymi poetami, z malarzami, muzykami, ilustratorami i fotografami. Lubi deklamować, wykonywać, wykrzykiwać i śpiewać poezję na scenie. Aktywna członkini kolektywu Le syndicat des poètes qui vont mourir un jour (Związek poetów, którzy kiedyś umrą), którego celem jest promowanie poezji przeznaczonej dla wszystkich i wszędzie. W marcu 2015 r. otrzymała francuską nagrodę poetycką im. René Leynauda za książkę poetycką „Le citronnier”.

Balša Brković (ur. 1966 r. w Titogradzie, czyli obecnej Podgoricy na terenie dzisiejszej Czarnogóry) – poeta, prozaik, eseista i krytyk teatralny. Ukończył literaturoznawstwo na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu w Belgradzie. Opublikował sześć książek poetyckich: „Konji jedu breskve” (1985); „Filip boje srebra” (1991); „Rt Svete Marije” (1993); „Contrapposto” (1998); „Dvojenje” (2001); „Crno igralište” (2017). Autor zbioru opowiadań „Berlinski krug” (2008) oraz powieści „Privatna galerija” (2002), „Paranoja u Podgorici” (2010), „Plaža Imelde Markos” (2013). Przekłady powieści „Privatna galerija” ukazały się w Słowenii (2006), Czechach (2007) oraz Albanii (2007). Opowiadanie „O Enropije Plamenac” (tłum. Will Firth) zostało opublikowane w amerykańskiej antologii najlepszych europejskich opowiadań 2015 r. Za powieść „Privatna galerija” Brković otrzymał nagrodę Mirosavljevo jevanđelje dla najlepszej książki prozatorskiej wydanej w Serbii i Czarnogórze w latach 2001-2003. W 2002 r. znalazła się ona również w finałowym gronie czterech książek nominowanych do nagrody im. Mešy Selimovicia przyznawanej za najlepszą powieść opublikowaną w Bośni i Hercegowinie, Serbii, Chorwacji i Czarnogórze. Tom „Crno igralište” (Czarne boisko) otrzymał w 2017 r. nagrodę im. Risto Ratkovicia za najlepszy tom poezji wydany w Serbii, Bośni i Hercegowinie, Chorwacji i Czarnogórze. Balša Brković zajmuje się również krytyką teatralną, historią i ideologią anarchizmu. Wieloletni redaktor rubryki kulturalnej czarnogórskiego dziennika „Vijesti” oraz pomysłodawca sobotniego dodatku kulturalnego „Art”.

Maarten Inghels – (ur. 1988 r. w Belgii) poeta i pisarz. W latach 2016-2018 oficjalny Poeta Miejski Antwerpii. Jego najnowsza książka „Contact” łączy poezję ze sztukami wizualnymi i działaniami. Inghels jest koordynatorem belgijskiej odsłony projektu społeczno-literackiego The Lonely Funeral, w ramach którego poeci przemawiają na pogrzebach samotnych osób. W 2013 r. w tłumaczeniu na język angielski opublikowano zbiór tekstów, które powstały w ramach projektu – książka zyskała uznanie krytyków i 3 lata później ukazało się jej niemieckie wydanie. Inghels był gościem licznych festiwali literackich, a jego utwory przetłumaczono na język angielski, niemiecki, francuski, chorwacki, rumuński, estoński i publikowano w ramach międzynarodowych antologii i na łamach czasopism (m.in. Poetry London, Lyrikline.org, Die Horen, La Traductière, Poésie/Première, Edit, 3:AM Magazine, Poetry International Web).

Luke Kennard – poeta i prozaik z Wielkiej Brytanii. W 2007 r. opublikował swój drugi tom poetycki zatytułowany „The Harbour Beyond the Movie”, który został nominowany do nagrody Forward Prize. Jego piąty zbiór, „Cain”, został w 2017 r. nominowany do Międzynarodowej Nagrody im. Thomasa Dylana. W tym samym roku ukazała się jego pierwsza powieść „The Transition”, którą dostrzegli jurorzy Nagrody im. Desmonda Elliotta. Kennard jest wykładowcą Uniwersytetu w Birmingham.

 

 

Małgorzata Lebda (ur. 1985 r., dorastała w beskidzkiej wsi Żeleźnikowa Wielka) – doktor nauk humanistycznych (specjalność teoria literatury i sztuk audiowizualnych), nauczycielka akademicka. Autorka pięciu tomów poetyckich; najnowszy z nich, „Sny uckermärkerów” (WBPiCAK, Poznań 2018) został nominowany w 2019 r. do Wrocławskiej Nagrody Silesius oraz otrzymał Literacką Nagrodę Gdynia. Jej książki ukazały się w przekładach na język czeski (tłum. Bogdan Trojak), włoski (tłum. Marina Ciccarini) i serbski (tłum. Biserka Rajčić). Ultramaratonka i taterniczka. Fotografuje. Mieszka w Krakowie. (fot. Jacek Kordus)

 

Nikola Madžirov (ur. 1973 r. w Strumicy leżącej na terenie dzisiejszej Republiki Macedonii Północnej) – poeta eseista i tłumacz. Za wydany w 2007 r. tom „Преместен камен” (Przesunięty kamień) został uhonorowany nagrodą Huberta Burdy dla najlepszego młodego poety Europy Wschodniej oraz prestiżową macedońską nagrodą poetycką im. Braci Miładinow. Wśród przyznanych mu wyróżnień znalazły się też m.in. nagroda Studentski Zbor dla najlepszego macedońskiego debiutu czy nagroda Xu Zhimo Silver Leaf przyznawana przez King’s College w Cambridge. Jego wiersze przetłumaczono na ponad 30 języków. Amerykański jazzman Olivier Lake i włoski kompozytor muzyki współczesnej Angelo Inglese skomponowali muzykę na podstawie utworów Madžarova. Poeta uzyskał kilka stupendiów międzynarodowych: International Writing Program na University of Iowa w USA, DAAD w Berlinie, Civitella Ranieri we Włoszech i USA oraz Marguerite Yourcenar we Francji. Madžarov jest jednym z koordynatorów międzynarodowej sieci poetyckiej z siedzibą w Berlinie, Lyrikline.org. Pochodzi z rodziny uchodźców wojennych z czasów wojen bałkańskich. Mieszka w Strumicy. (fot. Thomas Kierok)

Josep Pedrals (ur. 1979 r. w Barcelonie) – poeta, który od 1997 r. prezentuje poezję na scenach Europy, Azji i Ameryki, występując z recitalami poetyckimi podczas festiwali i wydarzeń kulturalnych. Pedrals zajmuje się również edukacją dzieci i dorosłych podczas szkolnych i uniwersyteckich wykładów oraz kursów na temat poezji, prozodii i oralności. Propaguje poezję, tworząc dla niej przestrzeń w radio i telewizji oraz w publikacjach dotyczących kultury i sztuki. Pisze poezję i sztuki teatralne, przez lata zajmował się również wykonywaniem muzyki, co wyraźnie odczuwalne jest w jego twórczości literackiej. Swoją poezję Pedrals pisze i recytuje głównie w języku katalońskim, który staje się budulcem dla niekończących się gier fonicznych, wrażeń tonalnych zbliżonych do muzyki i techniki beatboxu. Jego wiersze żonglują słowami, czuć w nich zabawę rymem, kakofonią, hiperbatonem, metrum, nakładaniem się – wszystko to w niepokornym, elektryzującym, świeżym rytmie. Praca Pedralsa jest swobodna, odważna i porywająca, charakteryzuje ją niemal nieskończona językowa biegłość.

Nat Raha – poetka, aktywistka i badaczka mieszkająca w szkockim Edynburgu. Opublikowała m.in. następujące zbiory poezji: „of sirens, body & faultlines” (2018), „countersonnets” (2013) i „Octet” (2010). Jej poezję tworzą nowatorskie, skondensowane i upolitycznione utwory mówiące o marginalnych formach życia i dziwacznych pragnieniach oraz odczuwaniu z perspektywy feministycznych diaspor i ograniczeń generatywnych. Teksty peotki tłumaczone były na język francuski, niemiecki, grecki, portugalski i hiszpański. W ramach studiów z zakresu pisania kreatywnego i krytycznego uzyskała tytuł doktorski na Uniwersytecie w Sussex. Raha jest współredaktorką zina „Radical Transfeminism”.

Artur Rumiński – gitarzysta zespołów Furia, Thaw, ARRM, Mentor, Gruzja. Jako gitarzysta sesyjny współpracował z z zespołem Tides From Nebula. Magazyn „Metal Hammer” kilkakrotnie wybrał go muzykiem roku. Z zespołem Furia wykonywał muzykę do spektaklu „Wesele” w reżyserii Jana Klaty w Teatrze Starym w Krakowie.

 

 

Małgorzata „Tekla” Tekiel – muzyk, basistka, kompozytorka. Związana m.in. z zespołami Pochwalone, Janerka Na Basy i Głosy, Morświn (z Marcinem Świetlickim). Współpracowała z zespołami Będzie Dobrze, Püdelsi, Szum, Pati Yang, Karpaty Magiczne, Deuter. Tworzy muzykę do spektakli teatralnych. (fot. Joanna Gontkiewicz)