Goście Festiwalu

GOŚCIE FESTIWALU EUROPEJSKI POETA WOLNOŚCI 2020

Ramy Al-Asheq – mieszkający w Berlinie poeta, dziennikarz i kurator syryjsko-palestyńskiego pochodzenia. Opublikował 5 zbiorów poezji w języku arabskim. Bośniackie, czeskie, angielskie, francuskie, niemieckie, kurdyjskie, polskie i hiszpańskie przekłady jego tekstów opublikowane zostały w ramach antologii oraz magazynów literackich. Jego utwory adaptowano na pieśni, przedstawienia czy dzieła sztuki. W 2014 r. Al-Asheq opublikował swój pierwszy tom poezji w języku arabskim, po czym zaproszony został do wzięcia udziału w niemieckim programie rezydencyjnym Heinrich-Boell-haus Langenbroich. W kolejnym roku otrzymał nagrodę literacką Al-Qattan Foundation w Ramallah. W 2017 r. zainicjował działanie niemiecko-arabskiego magazynu kulturalnego FANN oraz rozpoczął współpracę z berlińskim Literaturhaus jako kurator. Jest współzałożycielem i dyrektorem odbywającego się w Berlinie festiwalu Arabisch-deutschen Literaturtage. Od 2018 r. współpracuje z berlińską Akademią Sztuk Pięknych; w tym samym roku zdobył również dwa stypendia rezydencyjne – Künstlerhaus Lukas (Arenshoop) i Künstlerdorf Schöppingen. W 2019 r. opublikował swój pierwszy tom poetycki w tłumaczeniu na język niemiecki (tłum. Lilian Pithan). W 2020 r. ukażą się jego pierwsze zbiory poezji w przekładzie na język angielski: „My Heart Became a Bomb” (tłum. Levi Thompson) oraz „NO One Noticed When You Died” (tłum. Isis Nusair). W styczniu 2020 r. Al-Asheqowi przyznano stypendium rezydencyjne w Academie Schloss Solitude.

Tomica Bajsić (ur. 1968 r. w Zagrzebiu) – poeta, artysta i tłumacz. Jego utwory poetyckie były wielokrotnie nagradzane oraz tłumaczone na liczne języki. Obecnie Bajsić pełni funkcję prezesa chorwackiego PEN Clubu, jest również jednym z koordynatorów platformy Lyrikline. Autor poezji, prozy podróżniczej oraz książek ilustrowanych. Wykonane przez niego zdjęcia Amazonii prezentowane były w licznych muzeach.

 

 

Samantha Barendson (ur. 1976 r.) – francuska, włoska i argentyńska poetka, która urodziła się w Hiszpanii, dorastała w Argentynie i Meksyku, by ostatecznie zamieszkać we francuskim Lyonie. Podobnie jak sama Barendson, jej twórczość podróżuje między językami i niekiedy angażuje się w twórcze odkrywanie i przetwarzanie. Autorka poezji, ale również sztuk teatralnych. Lubi pracować z innymi poetami, z malarzami, muzykami, ilustratorami i fotografami. Lubi deklamować, wykonywać, wykrzykiwać i śpiewać poezję na scenie. Aktywna członkini kolektywu Le syndicat des poètes qui vont mourir un jour (Związek poetów, którzy kiedyś umrą), którego celem jest promowanie poezji przeznaczonej dla wszystkich i wszędzie. W marcu 2015 r. otrzymała francuską nagrodę poetycką im. René Leynauda za książkę poetycką „Le citronnier”.

Tomasz Bąk (ur. 1991 r.) – kolektyw schizofreniczny, autor trzech książek z wierszami, poematu „Bailout” (WBPiCAK, 2019) i jednoaktówki „Katedra” (Wydawnictwo papierwdole, 2019). Laureat Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej Silesius w kategorii debiut za tom „Kanada” (WBPiCAK, 2011) i Poznańskiej Nagrody Literackiej – Stypendium im. Stanisława Barańczaka za tom „Utylizacja. Pęta miast” (WBPiCAK, 2018). Mieszka w Tomaszowie Mazowieckim.

 

 

Wojciech Boros (ur. 1973 r. w Gdańsku) – poeta. Zdobywca „Czerwonej Róży” (1996). Stypendysta: Marszałka Województwa Pomorskiego (kilkakrotnie), Prezydenta Miasta Gdańska (2008) oraz Baltic Centre for Writers and Translators (Szwecja, 2012). Laureat Nagrody Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury (2013, 2018). W 2013-2014 r. wziął udział w austriacko-polskim projekcie artystycznym Josefa Trattnera „SOFA. Polnische sofafahrten/Z sofą po Polsce”. Jego wiersze były tłumaczone na język niemiecki, czeski, angielski, białoruski i ukraiński. Wydał tomy: „Nierealit górski” (1997), „Jasne i Pełne” (2003), „Złe zamiary” (2008), „Pies i Pan” (2014) oraz audiobook „Pusta noc” (2012 – w opracowaniu muzycznym Marcina „Emitera”  Dymitera). Od 2009 r. redaktor działu poezji w kwartalniku „Bliza”, stały współpracownik dwumiesięcznika literackiego „Autograf”. Organizuje wieczory poetyckie, konkursy jednego wiersza, slamy poetyckie, etc.

Balša Brković (ur. 1966 r. w Titogradzie, czyli obecnej Podgoricy na terenie dzisiejszej Czarnogóry) – poeta, prozaik, eseista i krytyk teatralny. Ukończył literaturoznawstwo na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu w Belgradzie. Opublikował sześć książek poetyckich: „Konji jedu breskve” (1985); „Filip boje srebra” (1991); „Rt Svete Marije” (1993); „Contrapposto” (1998); „Dvojenje” (2001); „Crno igralište” (2017). Autor zbioru opowiadań „Berlinski krug” (2008) oraz powieści „Privatna galerija” (2002), „Paranoja u Podgorici” (2010), „Plaža Imelde Markos” (2013). Przekłady powieści „Privatna galerija” ukazały się w Słowenii (2006), Czechach (2007) oraz Albanii (2007). Opowiadanie „O Enropije Plamenac” (tłum. Will Firth) zostało opublikowane w amerykańskiej antologii najlepszych europejskich opowiadań 2015 r. Za powieść „Privatna galerija” Brković otrzymał nagrodę Mirosavljevo jevanđelje dla najlepszej książki prozatorskiej wydanej w Serbii i Czarnogórze w latach 2001-2003. W 2002 r. znalazła się ona również w finałowym gronie czterech książek nominowanych do nagrody im. Mešy Selimovicia przyznawanej za najlepszą powieść opublikowaną w Bośni i Hercegowinie, Serbii, Chorwacji i Czarnogórze. Tom „Crno igralište” (Czarne boisko) otrzymał w 2017 r. nagrodę im. Risto Ratkovicia za najlepszy tom poezji wydany w Serbii, Bośni i Hercegowinie, Chorwacji i Czarnogórze. Balša Brković zajmuje się również krytyką teatralną, historią i ideologią anarchizmu. Wieloletni redaktor rubryki kulturalnej czarnogórskiego dziennika „Vijesti” oraz pomysłodawca sobotniego dodatku kulturalnego „Art”.

Wawrzyniec Brzozowski (ur. 1953 r. w Krakowie) – historyk i krytyk sztuki, tłumacz literatury francuskiej. Przełożył m.in. „O sztuce oraz sposobach usidlenia kierownika działu w celu upomnienia się o podwyżkę” oraz „Życie instrukcja obsługi” Georgesa Pereca (za tę ostatnią otrzymał Nagrodę „Literatury na Świecie“), „Pamiętnik na trzy głosy” Tereski Torrès, „Ormianie. Historia zapomnianego ludobójstwa” Yves’a Ternona, „Odette i inne historie miłosne”, „Intrygantki” oraz „Napój Miłosny” Erica Emmanuela Schmitta, „Georges Perec” Claude’a Burgelina, „Gdy Europa mówiła po francusku” Marca Fumaroli, „Pisma olimpijskie” Pierre’a de Coubertina (w przygotowaniu), „W cieniu rozkwitających dziewcząt” Marcela Prousta (w przygotowaniu).
Fot. Anna Chmielarz

Darko Cvijetić (ur. w 1968 r. w Prijedorze) – poeta, prozaik, reżyser, aktor i dramaturg. Członek PEN Clubu Bośni i Hercegowiny i Stowarzyszenia Pisarzy Bośni i Hercegowiny. Pracuje jako reżyser i dramaturg w Teatrze Prijedor w Republice Serbskiej. Wydał tomy poetyckie: „Noćni Gorbačov” (Nocny Gorbaczow, 1990); „Himenica” (Hymenik, 1996); „Manifest Mlade Bosne” (Manifest Młodej Bośni, 2000); „Passport for Sforland” (2004); „Masovne razglednice iz Bosne” (Masowe pocztówki z Bośni, 2012); „Konopci s otiskom vrata” (Sznury ze śladami szyi, 2013); „Mali ekshumatorski eseji” (Małe eseje ekshumacyjne,2015), „Emotikoni u Viberu” (Emotikony na Viberze, 2016), „Paraolimpijske himne” (Hymny paraolimpijskie, 2017), „Ježene kožice” (Gęsia skóra, 2017). Jego wiersze tłumaczono na język francuski, angielski, niemiecki, słoweński, hebrajski, albański, węgierski, polski, macedoński i jidysz. Jako aktor wystąpił m.in. w „Zbrodni i karze” (reż. Gradimir Gojer, 2007); „Grobowcu dla Borysa Dawidowicza” (reż. Gradimir Gojer, 2009); „Czekając na Godota” (reż. Radenko Bilbija, 2004); „Końcówce” (reż. Dragoljub Mutić, 1990). Wyreżyserował sztuki: „Nije čovjek ko ne umre” Velimira Stojanovicia (1991); „Srpska drama” (Serbski dramat) Sinišy Kovačevicia (1995); „Mandragora” Machiavellego (1997); „Galeb, paviljon 6, po A.P. Čehovu” (2007); „Taking sides” Ronalda Harwooda (2007); „Kwartet” Ronalda Harwooda (2012); projekt autorski „Feničanke, materijali” (2013); projekt autorski „Generacija bez kosti” (2015) i „Bunar” Radmili Smiljanić (2016).
Fot. Igor Motl

Antoine Cassar (ur. 1978 w Londynie) – poeta, tłumacz oraz działacz kulturalny. Czterdzieści dni (2017) to zbiór wierszy o traumach dzieciństwa, depresji oraz chodzeniu jako formie autoterapii; w 2018 roku tom otrzymał Krajową Nagrodę Książkową Malty. Wydany w formie antypaszportu dla wszystkich ludzi i pejzaży poemat Passaport (2009) przetłumaczono na 11 języków; na Malcie utwór adaptowano do wystawienia na scenie (nagroda dla Najlepszej Produkcji oraz Najlepszej Aktorki na MADC One Act Play Festival 2010), następnie Passaport gościł na scenach francuskich, belgijskich, włoskich i australijskich teatrów. Wielojęzyczny utwór Merħba, a poem of hospitality (Merħba, poemat o gościnności) otrzymał w 2009 roku nagrodę United Planet Writing Prize. Wśród pozostałych publikacji Cassara są m.in. poemat Mappa tal-Mediterran [Mapa Morza Śródziemnego] (2013) oraz zbiór wierszy Bejn / Between (Pomiędzy, 2011). Jako tłumacz przełożył na język angielski i hiszpański utwory wielu maltańskich pisarzy. Z ogromnym zaangażowaniem tłumaczy na rodzimy język poezję Pabla Nerudy i Walta Whitmana. Na portalu społecznościowym stworzył projekt Spread poetry, not fear (Siej poezję, nie strach), który był reakcją na paryskie ataki w 2015 roku i powiązane z nimi sianie paniki w mediach oraz medialne manipulacje.

Marta Eloy Cichocka (ur. 1973 r.) – poetka i fotografka, iberystka i frankofilka, habilitowana badaczka literatury, tłumaczka m.in. Calderona, Racine’a, Juarroza, Gelmana i Zurity (na język polski) czy Tkaczyszyna-Dyckiego (na język hiszpański). Laureatka I nagrody w konkursie poetyckim im. Haliny Poświatowskiej (2004), stypendystka MKiDN w dziedzinie literatury (2007), laureatka I Beca-Residencia Internacional SxS Antonio Machado (2016). Opublikowała sześć książek poetyckich (z czego jedną w Hiszpanii, a drugą w Kolumbii), dwie książki teoretycznoliterackie o poetyce współczesnej powieści historycznej oraz cztery antologie poezji hiszpańskojęzycznych autorów współczesnych. Współzałożycielka Fundacji Sztuka dla Sztuki / ART for ART, pomysłodawczyni i koordynatorka cyklu dwujęzycznych spotkań poetyckich „REPUBLICA POETICA”. Regularnie zaniedbuje stronę: eloy.pl.

Ben Clark (ur. 1984 r. na Ibizie) – poeta i tłumacz. W jego dorobku artystycznym najważniejszymi książkami są „Los Hijos De Los Hijos De La Ira”, za którą w 2006 r. zdobył Nagrodę Hiperión oraz „La Policía Celeste” wyróżniona w 2017 r. międzynarodową Nagrodą Poetycką Fundacji Loewe – najbardziej prestiżowym laurem przyznawanym niepublikowanym zbiorom poetyckim napisanym w języku hiszpańskim.
(fot. Vincent Mari)

 

Krystyna Dąbrowska (ur. 1979 r.) – poetka, tłumaczka, eseistka. Z wykształcenia graficzka po warszawskiej ASP. Autorka tomów wierszy „Biuro podróży” (2006), „Białe krzesła” (2012), „Czas i przesłona” (2014), „Ścieżki dźwiękowe” (2018). Laureatka Nagrody Kościelskich (2013), Nagrody im. Wisławy Szymborskiej (2013) i Nagrody Literackiej m. st. Warszawy (2019). Jej wiersze były tłumaczone na kilkanaście języków i publikowane w zagranicznych pismach literackich (m. in. w „Harper’s Magazine”, „The Threepenny Review”, „Ploughshares”, „The Los Angeles Review”, „Akzente”, „Sinn und Form”, „Manuskripte”, „Po&sie”, „Revista Crátera”). Szkice krytyczne publikuje w „Literaturze na Świecie”, „Kwartalniku Artystycznym”, „Kulturze Liberalnej”. Przekładała m.in. wiersze W. C. Williamsa, W. B. Yeatsa, Thomasa Hardy’ego, Thoma Gunna, Charlesa Simica, Kim Moore, listy Elizabeth Bishop i Roberta Lowella. W 2017 ukazał się wybór jej wierszy po włosku: „La faccia del mio vicino” w przekładzie Leonardo Masiego, a w 2018 po niemiecku: „Austausch der Fenster” w przekładzie Renate Schmidgall. Mieszka i pracuje w Warszawie.

Julia Fiedorczuk (ur. 1975 r.) – poetka, pisarka, tłumaczka, wykładowczyni w Instytucie Anglistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Wydała sześć książek poetyckich, dwie powieści, zbiór opowiadań oraz tom esejów o poezji i ekologii (ekopoetyka). Jej ostatnia książka zatytułowana „Psalmy” (2017) została uhonorowana Nagrodą Wisławy Szymborskiej. Twórczość Fiedorczuk tłumaczona była na ponad dwadzieścia języków.
(fot. Kuba Ociepa)

 

Inga Gaile (ur. 1976 r. w Rydze) – poetka, powieściopisarka, tłumaczka, dramatopisarka. Autorka sześciu tomów poezji, w tym jednego z poezją dla dzieci. Jako pisarka debiutowała w 2016 r. powieścią „Stikli”, wydaną w ramach cyklu powieści historycznych „We. Latvia. The 20th Century”. W 2017 r. ukazała się jej powieść kryminalna „Neredzamie”, a rok później zbiór opowiadań „Piena ceļi”. Autorka przekładów poezji rosyjskojęzycznej na język łotewski. Jej twórczość tłumaczono m.in. na angielski, niemiecki, szwedzki, litewski i bengalski. W 2017 r. w Stanach Zjednoczonych ukazał się wybór jej wierszy „30 Questions People Don’t Ask” (tłum. Ieva Lesinska, wyd. Pleiades Press); ten sam zbiór w tłumaczeniu Lawrence’a Schimela opublikowany został przez peruwiańskie Circulo de Poesia (2017). Inga Gaile jest przewodniczącą łotewskiego PEN Clubu oraz organizatorką i uczestniczką stand-upów dla kobiet. Zdobywczyni wielu ważnych łotewskich nagród literackich, w tym nagrody im. Klāvsa Elsberga (1999) za debiutancki tomik poezji („Laiks bija iemīlējies”, 1999), dwukrotnie nagrody im. Ojārsa Vācietisa (2004 i 2012) za tomiki „raudāt nedrīkst smieties” (2004) oraz „Migla” (2012), Nagrody Literatury Łotewskiej (2015) za tomik poezji dla dzieci „Vai otrā grupa mani dzird?” (2014).

Zuzanna Gawron (ur. 1983 r. w Warszawie) – tłumaczka, lektorka, instruktorka teatralna. Od dzieciństwa związana z Hiszpanią. Przełożyła na język polski monologi teatralne Moisésa Mato oraz prozę poetycką Alejandry Pizarnik. Tekst ten został przeniesiony na scenę („Usuwanie Alejandry”, reż. E. Gramont, 2006). Publikowała w „Ricie Baum” i fińskim „Signalu” artykuły w czasopismach oraz reportaże literackie o migracji. Teksty zostały adaptowane na potrzeby czytania performatywnego („Noc jest czarna / ciemnoskóra jest noc”, reż. M. Czerwiński, 2015).

Natalia Gebert – z wykształcenia kulturoznawczyni, z zawodu tłumaczka, z zamiłowania mól książkowy. Od ponad czterech lat prowadzi nieformalną inicjatywę Dom Otwarty, która wspiera uchodźców w Warszawie (i nie tylko), prowadzi warsztaty o uchodźstwie i krytycznym podejściu do informacji, a także stara się być głosem w debacie publicznej. W 2018 r. za swoją działalność otrzymała Nagrodę m.st. Warszawy. Na Festiwalu poprowadzi warsztaty dla dzieci wokół książki „Chłopiec znikąd” autorstwa Katherine Marsh (Wyd. Widnokrąg).

 

Georgi Gospodinow (ur. 1968 r. w Bułgarii) – poeta, pisarz, krytyk, pracownik Instytutu Literatury Bułgarskiej Akademii Nauk. Laureat Nagrody Angelusa (2019) za powieść „Fizyka smutku” (tłum. Magdalena Pytlak). Książka zdobyła także Nagrodę im. Jana Michalskiego (2016) i znalazła się w finale najważniejszych europejskich i amerykańskich nagród. Książki Gospodinowa były tłumaczone na 25 języków. Autor 7 zbiorów poezji. Krótka animacja „Blind Vaysha” (reż. Theo Ushev) oparta na opowiadaniu Gospodinowa została nominowana do Oscara w 2017 roku. Gospodinow jest także autorem powieści graficznej, twórcą libretta do wystawianej w Poznaniu „Space Opera” (muz. Aleksander Nowak), scenariuszy do krótkometrażowych filmów fabularnych.
Fot. Dirk Skiba

Magda Heydel (ur. 1969 w Katowicach) – tłumaczka literatury języka angielskiego. Tłumaczyła m.in. dzieła Virginii Woolf, Josepha Conrada, T.S. Eliota, Dereka Walcotta, Seamusa Heaneya, a także Roalda Dahla. Jest dwukrotną laureatką nagrody „Literatury na Świecie”. Opracowała „Przekłady poetyckie wszystkie Czesława Miłosza” (2015) oraz „444 wiersze poetów języka angielskiego XX wieku” Stanisława Barańczaka (2017). Wykłada teorię i praktykę przekładu literackiego na Wydziale Polonistyki UJ, kieruje studiami magisterskimi Przekładoznawstwo literacko-kulturowe. Jest współautorką antologii „Współczesne teorie przekładu” (2009) i „Polska myśl przekładoznawcza” (2013) oraz redaktorką naczelną czasopisma „Przekładaniec. A Journal of Translation Studies”. Wydała książkę „Gorliwość tłumacza. Przekład poetycki w dziele Czesława Miłosza” (2013).

Maarten Inghels (ur. 1988 r.) – poeta i pisarz. W latach 2016-2018 oficjalny Poeta Miejski Antwerpii. Jego najnowsza, entuzjastycznie przyjęta przez krytyków, książka „Contact” łączy poezję ze sztukami wizualnymi i działaniami. Wiersze Inghelsa były tatuowane („Hunger”) i wysiewane razem z warzywami („When we sow summer in each other”). Twórca opublikował 35-wierszowy poemat („Polling the People”) stawiający mieszkańcom miasta pytania o ich usposobienie, wierzenia i kulturę. Poemat i dołączony do niego formularz odpowiedzi były sposobem badania tożsamości mieszkańców i nawiązania komunikacji z nimi. Inghels był koordynatorem belgijskiej odsłony projektu społeczno-literackiego The Lonely Funeral, w ramach którego poeci przemawiają na pogrzebach samotnych osób. Teksty poetyckie, które powstały jako część przedsięwzięcia, ukazały się w antologiach w języku holenderskim, niemieckim (wyd. Edition Korrespondenzen) oraz angielskim (Arc Publications).

Federico Italiano (ur. 1976 r.) – pochodzący z Włoch poeta, tłumacz, wydawca, krytyk literacki i redaktor. Jest badaczem w Österreichische Akademie der Wissenschaften we Wiedniu oraz wykłada literaturę powszechną i porównawczą na Uniwersytecie w Monachium. Razem z Janem Wagnerem jest redaktorem antologii „Grand Tour. A Voyage Through The Young European Poetry” (2019).

 

 

Helen Ivory – poetka i artystka sztuk wizualnych. Redaguje zin internetowy „Ink Sweat and Tears”, w ramach National Centre for Writing prowadzi kurs kreatywnego pisania. Laureatka Nagrody im. Erica Gregory. Jej pięta książka „The Anatomical Venus” znalazła się w finale East Anglian Book Award (2019) i zdobyła East Anglian Writers ‘By the Cover’ Award (EABA 2019). W 2016 roku za książkę „Fool’s World”, która powstała we współpracy z artystą Tomem de Freson, Ivory otrzymała Saboteur Award for Best Collaborative Work (2016); w tym samym roku opublikowała „What the Moon Told Me”, kolekcję wierszy stworzonych za pomocą kolaży, farb akrylowych i mediów mieszanych. W 2019 roku ukazała się jej ostatnia książka, “Maps of the Abandoned City”. Mieszka w Norwich ze swoim mężem, poetą Martinem Figurą.

Jerzy Jarniewicz – krytyk literacki, poeta, tłumacz. Autor piętnastu książek krytycznoliterackich i eseistycznych, m.in. „Gościnność słowa. Szkice o przekładzie literackim” (2012), „Tłumacz między innymi” (2018, nominacja do Nagrody Nike) i „Bunt wizjonerów” (2019). Opublikował dwanaście zbiorów wierszy, za „Puste noce” (2017) otrzymał Nagrodę Poetycką Silesius dla najlepszej książki roku. Tłumaczył Jamesa Joyce’a, Philipa Rotha, Raymonda Carvera, Johna Banville’a, Ursulę le Guin i wielu innych pisarzy języka angielskiego. Opracował także antologie: „Sześć poetek irlandzkich” (2012), „Poetki z Wysp” (2015, z Magdą Heydel) i „100 wierszy wypisanych z języka angielskiego” (2018). Mieszka w Łodzi.
Fot. Adam Burakowski

Radosław Jurczak (ur. w 1995 r.)    –poeta. Laureat XXI OKP im. Jacka Bierezina. Debiutował tomem „Pamięć zewnętrzna” (2016), za który otrzymał Nagrodę Poetycką Silesius. Obecnie pracuje nad poematem „Zakłady holenderskie”. Zajmuje się też tłumaczeniem tekstów filozoficznych. Studiuje filozofię i matematykę na Uniwersytecie Warszawskim. Pracuje jako inżynier uczenia maszynowego.

 

 

Paweł Kaczmarski – krytyk literacki. Redaktor antologii młodej poezji „Zebrało się śliny” (2016) oraz kilku wyborów poetyckiech, autor książki „Wysoka łączliwość. Szkice o poezji współczesnej” (2019). Współredaguje 8. Arkusz „Odry”, czasopismo przekładowe WIDMA, członek redakcji czasopisma naukowego „Praktyka Teoretycza”.

 

 

Anna Kałuża (ur. 1977) – krytyczka literacka, doktor habilitowana nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa. Pracuje w Zakładzie Krytyki i Literatury Ponowoczesnej Uniwersytetu Śląskiego. Zajmuje się przede wszystkim estetycznymi konsekwencjami przemian kultury, współczesną poezją i sztuką w ich wymiarach społeczno-politycznych. Autorka prac naukowych Wola odróżnienia. O modernistycznej poezji Jarosława Marka Rymkiewicza, Julii Hartwig, Witolda Wirpszy i Krystyny Miłobędzkiej (2008), Bumerang. Szkice o polskiej poezji XX i XXI wieku (2010), Wielkie wygrane. Wspólne sprawy estetyki, krytyki i poezji (2011), Pod grą. Jak dziś znaczą wiersze, poetki i poeci? (2015), oraz współredaktorka zbiorów, m.in.: Rodzinna Europa. Pięć minut później (2011) i Interpretować dalej. Najważniejsze książki poetyckie lat 1945-1989 (2011).

Luke Kennard – poeta i prozaik z Wielkiej Brytanii. W 2007 r. opublikował swój drugi tom poetycki zatytułowany „The Harbour Beyond the Movie”, który został nominowany do nagrody Forward Prize. Jego piąty zbiór, „Cain”, został w 2017 r. nominowany do Międzynarodowej Nagrody im. Thomasa Dylana. W tym samym roku ukazała się jego pierwsza powieść „The Transition”, którą dostrzegli jurorzy Nagrody im. Desmonda Elliotta. Kennard jest wykładowcą Uniwersytetu w Birmingham.

 

 

Marta Koronkiewicz – literaturoznawczyni, krytyczka literacka, pracuje w Instytucie Filologii Polskiej UWr. Redaktorka antologii młodej poezji „Zebrało się śliny” (2016), autorka książki „I jest moc odległego życia w tej elegii. Uwagi o wierszach Andrzeja Sosnowskiego” (2019). Współredaguje 8. Arkusz „Odry”, czasopismo przekładowe WIDMA, członkini redakcji czasopisma naukowego „Praktyka Teoretycza”.

 

 

Zofia Król – redaktorka naczelna i redaktorka działu literatury magazynu o kulturze „Dwutygodnik”. Publikowała także w „Gazecie Wyborczej”, „Tygodniku Powszechnym” i „Piśmie”. Krytyczka i historyczka literatury, doktor filozofii. Autorka książki „Powrót do świata. Dzieje uwagi w filozofii i literaturze XX wieku” (2013). Jurorka Nagrody im. Witolda Gombrowicza oraz Nagrody Conrada.

(fot. Anna Rezulak/Nagroda Literacka Gdynia)

 

Małgorzata Lebda (ur. 1985 r., dorastała w beskidzkiej wsi Żeleźnikowa Wielka) – doktor nauk humanistycznych (specjalność teoria literatury i sztuk audiowizualnych), nauczycielka akademicka. Autorka pięciu tomów poetyckich; najnowszy z nich, „Sny uckermärkerów” (WBPiCAK, Poznań 2018) został nominowany w 2019 r. do Wrocławskiej Nagrody Silesius oraz otrzymał Literacką Nagrodę Gdynia. Jej książki ukazały się w przekładach na język czeski (tłum. Bogdan Trojak), włoski (tłum. Marina Ciccarini) i serbski (tłum. Biserka Rajčić). Ultramaratonka i taterniczka. Fotografuje. Mieszka w Krakowie.
(fot. Jacek Kordus)

 

Nikola Madżirow (ur. 1973 r. w Strumicy leżącej na terenie dzisiejszej Republiki Macedonii Północnej) – poeta eseista i tłumacz. Za wydany w 2007 r. tom „Преместен камен” (Przesunięty kamień) został uhonorowany nagrodą Huberta Burdy dla najlepszego młodego poety Europy Wschodniej oraz prestiżową macedońską nagrodą poetycką im. Braci Miładinow. Wśród przyznanych mu wyróżnień znalazły się też m.in. nagroda Studentski Zbor dla najlepszego macedońskiego debiutu czy nagroda Xu Zhimo Silver Leaf przyznawana przez King’s College w Cambridge. Jego wiersze przetłumaczono na ponad 30 języków. Amerykański jazzman Olivier Lake i włoski kompozytor muzyki współczesnej Angelo Inglese skomponowali muzykę na podstawie utworów Madžarova. Poeta uzyskał kilka stupendiów międzynarodowych: International Writing Program na University of Iowa w USA, DAAD w Berlinie, Civitella Ranieri we Włoszech i USA oraz Marguerite Yourcenar we Francji. Madžarov jest jednym z koordynatorów międzynarodowej sieci poetyckiej z siedzibą w Berlinie, Lyrikline.org. Pochodzi z rodziny uchodźców wojennych z czasów wojen bałkańskich. Mieszka w Strumicy.
(fot. Thomas Kierok)

Sinéad Morrissey (ur. 1972 r. w hrabstwie Armagh w Irlandii Północnej, dorastała w Belfaście) – poetka. Ukończyła studia w Trinity College w Dublinie. Spędziła wiele lat poza granicami Irlandii, m.in. w Japonii i Nowej Zelandii. W 2014 r. władze miasta Belfast wybrały ją Poetkę Laureatkę, przyznając ten tytuł po raz pierwszy. Morrissey jest autorką sześciu tomów poetyckich: „There Was Fire in Vancouver” (1996), „Between Here and There” (2001), „The State of the Prisons” (2005), „Through the Square Window” (2009), „Parallax and Selected Poems” (2013), „On Balance” (2017). Tom Parallax został wyróżniony T.S. Eliot Prize i nominowany do National Book Critics Circle Award. Morrissey jest również laureatką Patrick Kavanagh Poetry Award, Irish Times Poetry Now Award, stypendium Lannan Literary Fellowship oraz zdobywczynią pierwszego miejsca UK National Poetry Competition w roku 2007. Tom „On Balance” otrzymał Forward Prize w kategorii najlepszego zbioru. Sinéad Morrissey uczy pisarstwa w Seamus Heaney Centre for Poetry na Queen’s University w Belfaście oraz na Newcastle University.

Magda Nowakowska – tłumaczka z języka gruzińskiego, menadżerka kultury, popularyzatorka kultury gruzińskiej. Przełożyła z gruzińskiego wielu współczesnych pisarzy, m.in.: „Adibas” Zazy Burczuladze, „Załzawione okulary” Gogi Gwaharia, „Ptaki i ludzie” Archil Kikodze.

Gonca Özmen (ur. 1982 r. w Turcji) – poetka i tłumaczka, redaktorka magazynu literackiego „Çevrimdışı Istanbul” i członkini rady Międzynarodowego Festiwalu Poezji Bursa Nilüfer oraz wydawanego w Wielkiej Brytanii rocznika „Turkish Poetry Today”. Jej pierwszy zbiór poezji zatytułowany „Kuytumda” wyróżniony został nagrodami poetyckimi im. Orhona Murata Arıburnu oraz Berny Morana. Jej drugi tom poezji, „Belki Sessiz”, ukazał się w 2008 r. – tłumaczenie książki wydane zostało również w Niemczech.
(fot. Ada Ayse Imamoglu)

 

Sławomir Paszkiet – absolwent wrocławskiej niderlandystyki. Był m.in. kierownikiem Ośrodka Kultury Niderlandzkiej na Uniwersytecie Wrocławskim, attaché kulturalnym i prasowym Ambasady Królestwa Niderlandów w Warszawie, dyrektorem Biura Polskiej Izby Książki oraz rzecznikiem prasowym stołecznej rady miasta. Obecnie pełni funkcję dyrektora Muzeum Marii Skłodowskiej-Curie w Warszawie. Od lat propaguje kulturę niderlandzką w Polsce. Z zamiłowania tłumacz. Należy do  Stowarzyszenia Tłumaczy Literatury, w ramach którego walczy m.in. o należny status autora przekładu. Ukończył studia doktoranckie w Katedrze UNESCO do Badań nad Przekładem i Komunikacją Międzykulturową Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz podyplomowe studia muzealnicze na Uniwersytecie Warszawskiem.

Marta Pawłowska – iberystka i romanistka oraz doktor nauk humanistycznych w zakresie językoznawstwa. Od 2011 r. zatrudniona na stanowisku asystenta w Instytucie Filologii Romańskiej UJ. Tłumaczka ustna i pisemna. Ma w swoim dorobku przekłady takich autorów, jak Joan Maragall, Santiago Rusiñol czy Juan Gelman. Wśród jej zainteresowań badawczych można wymienić dialektologię hiszpańską i katalońską oraz język i kulturę Żydów Sefardyjskich.

 

Josep Pedrals (ur. 1979 r. w Barcelonie) – poeta, który od 1997 r. prezentuje poezję na scenach Europy, Azji i Ameryki, występując z recitalami poetyckimi podczas festiwali i wydarzeń kulturalnych. Pedrals zajmuje się również edukacją dzieci i dorosłych podczas szkolnych i uniwersyteckich wykładów oraz kursów na temat poezji, prozodii i oralności. Propaguje poezję, tworząc dla niej przestrzeń w radio i telewizji oraz w publikacjach dotyczących kultury i sztuki. Pisze poezję i sztuki teatralne, przez lata zajmował się również wykonywaniem muzyki, co wyraźnie odczuwalne jest w jego twórczości literackiej. Swoją poezję Pedrals pisze i recytuje głównie w języku katalońskim, który staje się budulcem dla niekończących się gier fonicznych, wrażeń tonalnych zbliżonych do muzyki i techniki beatboxu. Jego wiersze żonglują słowami, czuć w nich zabawę rymem, kakofonią, hiperbatonem, metrum, nakładaniem się – wszystko to w niepokornym, elektryzującym, świeżym rytmie. Praca Pedralsa jest swobodna, odważna i porywająca, charakteryzuje ją niemal nieskończona językowa biegłość.

Jean Portante (ur 1953 r. w Differdange, dokąd jego rodzice przybyli z Włoch) – poeta, prozaik, dramaturg, tłumacz. Wydał dotychczas kilkanaście zbiorów wierszy, kilka powieści i sztuk teatralnych, z których wiele przełożono łącznie na ok. 20 języków. Portante zajmuje się również tłumaczeniem literatury (przede wszystkim poezji) z kilku języków. Mieszka w Paryżu, ale pozostaje blisko związany z Luksemburgiem, gdzie jest dyrektorem artystycznym festiwalu poetyckiego Printemps des poètes, redaktorem literackim czasopisma „TRANSKRIT” oraz dziennikarzem tygodnika „Jeudi”; wykłada też w tamtejszym Institut national des langues. We Francji jest członkiem Académie Mallarmé oraz licznych jury nagród literackich (m.in. Apollinaire, Mallarmé, Max–Pol Fouchet, Yvan Goll). Wraz z Caudem Couffonem dla wydawnictwa Caractères przygotowuje serię „Cahiers latins”. Razem z Jacques’em Darras i Jean–Yves’em Reuzeau powołał do życia czasopismo literackie „Inuits dans la jungle”. Laureat nagród Prix Ruteboef, Prix Tony Bourg, Prix Servais (dwukrotnie), Louis Montalo, Batty Weber. W 2003 r. za całokształt twórczości otrzymał we Francji Grand Prix d’automne de la Société des gens de lettres oraz Prix Mallarmé za tom poetycki „L’étrange langue”. W 2011 r. za całokształt twórczości uhonorowano go luksemburską Nagrodą Państwową. Kilkukrotnie odwiedził Polskę, gdzie miał kilka wieczorów autorskich (m. in. w ramach Czas Poetów – Poezja w Czasie Kryzysu, Lublin 2012, i Ars Cameralis, Katowice 2017).

 

Magdalena Pytlak – bułgarystka, slawistka, tłumaczka. Pracuje jako adiunkt w Instytucie Filologii Słowiańskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie zajmuje się współczesną literaturą i kulturą bułgarską oraz szeroko rozumianą translatologią. Dwukrotnie nominowana za przekład do Nagrody Literackiej Gdynia (2018, 2019), a za tłumaczenie powieści „Wzniesienie” Milena Ruskowa nagrodzona przez „Literaturę na Świecie” (2018). W 2019 roku za spolszczenie „Fizyki smutku” Georgiego Gospodinowa otrzymała Literacką Nagrodę Środkowoeuropejską Angelus dla tłumacza.

 

Nat Raha – poetka, aktywistka i badaczka mieszkająca w szkockim Edynburgu. Opublikowała m.in. następujące zbiory poezji: „of sirens, body & faultlines” (2018), „countersonnets” (2013) i „Octet” (2010). Jej poezję tworzą nowatorskie, skondensowane i upolitycznione utwory mówiące o marginalnych formach życia i dziwacznych pragnieniach oraz odczuwaniu z perspektywy feministycznych diaspor i ograniczeń generatywnych. Teksty peotki tłumaczone były na język francuski, niemiecki, grecki, portugalski i hiszpański. W ramach studiów z zakresu pisania kreatywnego i krytycznego uzyskała tytuł doktorski na Uniwersytecie w Sussex. Raha jest współredaktorką zina „Radical Transfeminism”.

 

Zwiad Ratiani (ur. 1971 w Tibilisi) – poeta oraz tłumacz poezji angielskiej i niemieckiej. Od 1992 r. opublikował pięć tomów poezji. Na język gruziński przełożył m.in. utwory T.S. Eliota, Ezry Pounda, Roberta Frosta, Rainera Marii Rilkego i Paula Celana. Za tłumaczenie twórczości tego ostatniego otrzymał Nagrodę Instytutu Goethego za najlepsze tłumaczenie 1999 roku. W 2005 r. Ratiani otrzymał najwyższą gruzińską literacką nagrodę SABA. Wiersze Ratianiego zostały przetłumaczone m.in. na język angielski, niemiecki, francuski, rosyjski, azerski, ukraiński i łotewski. Jego poezja była publikowana w licznych antologiach, m.in. w niemieckich zbiorach „Ich aber will dem Kaukasos zu…” (wyd. Pop Verlags Ludwigsburg 2015) oraz „Aus der Ferne: Neue Georgische Lyrik” (wyd. Corvinus Presse 2016).
Fot. Dirk Skiba

Agnieszka Rembiałkowska (ur. w 1980 r. we Włocławku) – absolwentka filologii bałtyckiej na Uniwersytecie Warszawskim. Odbyła kilka dłuższych staży na uczelniach litewskich, pracuje jako wykładowczyni w Zakładzie Bałtystyki na Wydziale Polonistyki UW. Członkini Stowarzyszenia Tłumaczy Literatury. Lubi słowa, woli myśleć niż pisać. Przekłady literackie z języka litewskiego publikuje od 2005 r. Uczestniczka polsko-litewskich projektów translatorskich, m.in. „Pamario literatūra lenkiškai=Literatura litewskiego Pomorza po polsku” (2007-2008) i „Simonaitytė prabyla lenkiškai=Simonaitytė po polsku” (2018), a także międzynarodowych seminariów translatorskich, m.in. „Literatūros seimelis=Sejmik literacki” (od 2013), „Tłumacze Bez Granic” (2013, 2014, 2017). Brała udział w pracach nad polską antologią XX-wiecznej poezji litewskiej. Laureatka nagrody festiwalu Poezijos pavasaris (Wiosna Poezji) za przekłady poezji litewskiej na język polski (2018). Tłumaczyła wiersze Vladasa Braziūnasa, Rasy Čergelienė, Nijolė Daujotytė, Sigitasa Gedy, Dainiusa Gintalasa, Birutė Jonuškaitė, Antanasa A. Jonynasa, Eleny Karnauskaitė, Aušry Kaziliūnaitė, Giedrė Kazlauskaitė, Jonasa Liniauskasa i Agnė Žagrakalytė.

Jan Rojewski (ur. 1994 r.) – poeta, dziennikarz. Autor książki poetyckiej „Ikonoklazm” (2018), za którą został nominowany do Nagrody Poetyckiej Silesius oraz Nagrody Literackiej Gdynia. Teksty, głównie o polskiej polityce, publikował m. in w „Gazecie Wyborczej”, „Rzeczpospolitej”, Onecie czy Krytyce Politycznej. Stały współpracownik Tygodnika „Polityka”.

 

 

Artur Rumiński – gitarzysta zespołów Furia, Thaw, ARRM, Mentor, Gruzja. Jako gitarzysta sesyjny współpracował z z zespołem Tides From Nebula. Magazyn „Metal Hammer” kilkakrotnie wybrał go muzykiem roku. Z zespołem Furia wykonywał muzykę do spektaklu „Wesele” w reżyserii Jana Klaty w Teatrze Starym w Krakowie.

 

 

Zuzanna Sala – doktorantka w Szkole Doktorskiej Nauk Humanistycznych UJ. Publikowała teksty krytyczne w „Odrze”, „ArtPapierze”, „Wakacie” i „Nowej Dekadzie Krakowskiej”. Członkini zarządu fundacji KONTENT. Nauczycielka języka polskiego w liceum.

 

 

 

Agnieszka Schreier (ur. w 1978r. w Gdyni) – studiowała filologię angielską i psychologię. Tłumaczka z języka angielskiego, francuskiego oraz języków południowosłowiańskich (bośniackiego, chorwackiego, czarnogórskiego, serbskiego). „Książka o Unie” Faruka Šehicia w jej tłumaczeniu została w 2017 r. nominowana do Nagrody Literackiej Europy Środkowej „Angelus”. Autorka przekładów wierszy m.in. Faruka Šehicia.

 

 

Agnieszka Smarzewska (ur. 1987 r.) – tłumaczka, redaktorka „Przeglądu Bałtyckiego”, autorka opowiadań, copywriter. Absolwentka Bałtystyki na Uniwersytecie Warszawskim. Teksty publikowała głównie w magazynach literackich, takich jak m.in.: „Bluszcz”, „Borussia”, „Korespondencja z ojcem”, „Wizje”, „Znad Wilii”. Z języka łotewskiego tłumaczyła dotąd przede wszystkim poezję okresu międzywojnia (Aleksandrs Čaks, Austra Skujiņa). Mieszka w Warszawie.

 

 

Piotr Sommer pisze wiersze (m.in. wybór Po ciemku też, 2013), przekłada wiersze (m.in. Charlesa Reznikoffa i Kennetha Kocha) i pisuje o wierszach: „Smak detalu” (2015), „Po stykach” (2018), tom rozmów „Ucieczka w bok” (2016). Jego antologia O nich tutaj. Książka o języku i przekładzie (2016) zawiera najcelniejsze polskie szkice z „Literatury na Świecie”, a antologia „O krok od nich” (2018) – przekłady z poetów amerykańskich. Wydawnictwo WBPiCAK w Poznaniu planuje wkrótce wydać „Kolekcję wiosenną”, jego nowy zbiór szkiców o poezji.
fot. Daniel Bednarz

 

Marcin Świątkowski – doktorant w Katedrze Krytyki Literackiej UJ, krytyk poetycki, nauczyciel. Publikował w „Małym Formacie”, „Xięgarni”, „ArtPapierze”, „Bez Porównania”, „Krakowie” i innych. Wiceprezes zarządu fundacji KONTENT.

 

 

 

Małgorzata „Tekla” Tekiel – muzyk, basistka, kompozytorka. Związana m.in. z zespołami Pochwalone, Janerka Na Basy i Głosy, Morświn (z Marcinem Świetlickim). Współpracowała z zespołami Będzie Dobrze, Püdelsi, Szum, Pati Yang, Karpaty Magiczne, Deuter. Tworzy muzykę do spektakli teatralnych.
(fot. Joanna Gontkiewicz)

 

 

Grażyna Bożena Tomaszewska – prof. dr hab. w Instytucie Filologii Polskiej Uniwersytetu Gdańskiego, literaturoznawca, dydaktyk literatury i tekstów kultury. Zajmuje się literaturą XIX wieku i literaturą współczesną, sztuką interpretacji i tekstami kultury. Autorka monografii: „Mickiewicz – Krasiński. O wyobraźni utopijnej i katastroficznej” (2000), „Jak widzi dusza? Estetyka i metafizyka światła w Panu Tadeuszu” (2007), „Zagubiona przestrzeń i co dalej…” (2013); „Praktyki czytania. Ponowoczesna interpretacja a szkoła” (2019), współredaktorka m. in. książek: „Sztuka interpretacji. Polska poezja XX i XXI wieku” (2014), serii „Pośród nas. Twórcy pomorscy i gdańscy. Rozmowy niedokończone”, „Adaptacje. Szkolne użycia (anty)teorii literatury” (2018).

Feliks Tomaszewski – dr hab., prof. Uniwersytetu Gdańskiego, pracownik Instytutu Filologii Polskiej UG, literaturoznawca, specjalizujący się w literaturze XX –XXI wieku, sztuce interpretacji, badaniach tożsamościowych i komparatystycznych. Autor książek: „Magia lektury” (1990) „Światy Gustawa Herlinga Grudzińskiego. Opowiadania” (1994), „Skrzydła (nie) połamane. Szkice o literaturze polskiej” (1998), „Drogi i stacje wygnania. Podróże i powroty Gustawa Herlinga-Grudzińskiego” (2006). Kierownik pracowni POŚRÓD NAS i koordynator współredagowanej serii wydawniczej, powstającej jako efekt spotkań z twórcami pomorskimi i gdańskimi na Uniwersytecie Gdańskim: „Pośród nas. Twórcy pomorscy i gdańscy. Rozmowy niedokończone” (2016), „Pośród nas II. Twórcy pomorscy i gdańscy. Rozmowy niedokończone” (2018), „Pośród nas II. Twórcy pomorscy i gdańscy. Rozmowy niedokończone” (2019).

Jan Wagner (ur. 1971 r. w Hamburgu) –poeta, tłumacz anglojęzycznej poezji, eseista i krytyk. Otrzymałliczne stypendia i nagrody za swoją pracę, ostatnio Nagrodę im.Georga Büchnera. Razem z Frederikiem Italiano jest redaktoremantologii „Grand Tour. A Voyage Through The Young European Poetry”(2019). Wagner jest członkiem m.in. Deutsche Akademie für Spracheund Dichtung. Mieszka w Berlinie.
(fot. Nadine Kunath)

 

Miłosz Waligórski (ur. w 1981r. w Bydgoszczy) – slawista i hungarysta. Laureat Nagrody im. Adama Włodka (2015) i Bydgoskiej Nagrody Literackiej „Strzała Łuczniczki” (2018). Przekłady z węgierskiego, słowackiego i serbsko-chorwackiego oraz teksty własne (poezję i prozę) publikował w najważniejszych polskich magazynach. Tłumaczony na słoweński, rusiński i serbski. Przełożył „Poświęcenie hetmana” Lajosa Grendela (2014), „Doniesienia z krainy ciemności” Dževada Karahasana (2014), „Entropię” Maroša Krajňaka (2015), „Drugi pocałunek Gity Danon” Miljenka Jergovicia (2016), „Dzwony Einsteina” Lajosa Grendela (2016), „Jarmarcznego kuglarza” Jeleny Lengold (2016), „Programy w labiryncie” Istvána Keménya (2017), „Życie w cztery tygodnie” Lajosa Grendela (2018) oraz – razem z Izą Zając – prozę Víťa Staviarskiego „Kiwader i inne opowieści” (2011) i powieść Danieli Kapitáňovej „Samka Tale księga o cmentarzu” (2015). Autor przekładów z nowej liryki serbskiej zamieszczonych w antologii „Serce i krew” (2015). Współtłumacz „Opium” Gézy Csátha (2016). Wydał cztery tomy wierszy: „36 sposobów na pustkę” (2012), „32 ślady ku” (2015), „Długopis” (2017) i „Sztuka przekładu” (2018) – i zbiory opowiadań: „Kto to widział” (2016) i „Małe prozy” (2016, razem z Anną Waligórską). Mieszka i pracuje w Nowym Sadzie.

Agnė Žagrakalytė (ur. 1979 r. w Puodžiai w rejonie poswolskim) – poetka, powieściopisarka, eseistka, felietonistka. Ukończyła studia lituanistyczne na Uniwersytecie Pedagogicznym w Wilnie. Jako poetka zadebiutowała w 1996 r., wtedy też, jeszcze przed ukazaniem się jej pierwszego tomiku, otrzymała nagrodę za najlepszy debiut poetycki. Pisze eseje i felietony dla litewskich magazynów poświęconych kulturze. Jest autorką trzech tomów poetyckich: „Išteku” (Wychodzę za mąż, 2003), „Visa tiesa apie Alisą Meler” (Cała prawda o Alicji Meler, 2008), „Štai:” (Właśnie, 2017). Opublikowała dwie powieści: opartą na faktach sagę rodzinną „Eigulio duktė: byla F/117” (Córka drwala: sprawa nr F/117, 2013) oraz „komiks słowem” Klara (Klara, 2014). Przekłady jej wierszy są publikowane w antologiach „młodej poezji litewskiej”: „Six Young Lithuanian Poets” (wybór K. S. Keys, 2002), „Artistic Cloning” (2010, tłum. J. Zdanys), „Coeurs ébouillantés: Nuplikytom širdim” (red. N. Barriere, D. Sakalauskaitė, 2013), „How the Earth Carries Us: New Lithuanian Poets” (red. M. Burokas, 2015). Laureatka litewskich nagród literackich, m.in. Nagrody im. Liūnė Sutemy (1996, dla debiutującej młodzieży), Nagrody im. Jurgi Ivanauskaitė, przyznawanej za „odwagę, otwartość i swobodę wypowiedzi artystycznej“ (2014, za powieść „Eigulio duktė: byla F/117”), a także licznych nagród festiwalowych, m.in. festiwalu Poezijos pavasaris (Wiosna Poezji, 1998) i festiwalu Poetinis Druskininkų ruduo (Poetycka Jesień Druskiennik, 2003). Tom „Štai:” zdobył na Litwie pierwsze miejsce w plebiscycie Książka Roku 2017 (w kategorii poezja). Twórczość Agnė Žagrakalytė była dotąd tłumaczona na języki angielski, francuski, niemiecki, słoweński, włoski, polski (publikacje w periodykach literackich). Obecnie poetka wraz z rodziną mieszka w Brukseli.